Vanmorgen stond ik voor de spiegel en mijn ogen gingen meteen naar mijn buik. Dat ene stukje van mijn lichaam waar ik minder blij mee ben. Normaal gesproken kan ik me daar behoorlijk aan ergeren. Mijn kleding zit dan niet zoals ik wil, ik blijf eraan trekken en voor ik het weet, ben ik geïrriteerd. Maar deze keer gebeurde er iets anders. Ik keek omhoog, zag mijn gezicht en dacht ineens: je ziet er verdomd goed uit! Wat ben je mooi! En ik meende het ook. Ik moest zelfs even om mezelf lachen. Want waarom liet ik mijn hele spiegelbeeld bepalen door één stukje van mijn lichaam waar ik minder tevreden over ben? Er is toch zoveel meer aan mij dan alleen mijn buik?
Dat moment zette me aan het denken. Waarom zijn we eigenlijk zo goed in het ontdekken van alles wat we minder mooi vinden? We kijken in de spiegel en zien direct wat strakker, slanker of anders zou mogen. Maar de dingen die we wél mooi vinden, lijken we soms gewoon over te slaan. En wat me misschien nog wel meer opvalt, is dat we precies hetzelfde doen bij anderen. We zien een vrouw lopen en hebben binnen een paar seconden ons oordeel klaar. Haar buik, haar benen, haar kleding of de manier waarop ze eruitziet. Alsof we automatisch zoeken naar iets wat volgens ons niet klopt. Maar wie bepaalt eigenlijk wat mooi is? Wat jij niet mooi vindt, kan voor iemand anders juist prachtig zijn. En misschien voelt die vrouw zich fantastisch in precies die kleding waar jij iets van vindt. Waarom zouden we daar dan iets negatiefs over moeten denken of zeggen?
Begin eens bij jezelf. Kijk naar wat je mooi vindt in plaats van voortdurend te zoeken naar wat je zou willen veranderen. Je hoeft echt niet alles aan jezelf prachtig te vinden. Dat doe ik ook niet. Maar ik weiger om één onzekerheid belangrijker te maken dan alle dingen waar ik juist trots op ben. En als we die manier van kijken op onszelf kunnen toepassen, waarom dan niet op anderen? Kijk eens naar die mooie glimlach, die prachtige ogen, die uitstraling of het zelfvertrouwen waarmee iemand over straat loopt. En als je iets moois ziet, zeg het dan gewoon. Geef dat compliment! Waarom zijn we soms sneller met kritiek dan met waardering? Een andere vrouw mooi vinden, maakt jou niet minder mooi. Haar een compliment geven, haalt niets van jouw schoonheid af. We hoeven elkaar niet voortdurend te vergelijken, te beoordelen of langs onze eigen meetlat te leggen. Natuurlijk mag je iets minder mooi vinden, maar niet iedere gedachte verdient een oordeel en al helemaal niet ieder oordeel hoeft uitgesproken te worden.
Ik ben blij dat ik die ochtend niet ben blijven hangen bij mijn buik. Dat ik even verder keek en mezelf eraan herinnerde dat ik er gewoon goed uitzie. Niet omdat alles perfect is, maar omdat perfectie helemaal niet nodig is om jezelf mooi te vinden. We mogen best iets aan onszelf willen veranderen, maar waarom zouden we onszelf ondertussen tekortdoen? En waarom zouden we bij anderen vooral aandacht besteden aan wat ons niet bevalt, terwijl er zoveel moois te ontdekken valt?
Dus de volgende keer dat je voor de spiegel staat, kijk dan eens verder dan dat ene stukje waar je niet tevreden over bent. En de volgende keer dat je een andere vrouw ziet, zoek dan eens naar iets wat je mooi vindt in plaats van iets waar je kritiek op hebt.
Want uiteindelijk zegt de manier waarop je naar anderen kijkt misschien net zoveel over jou als de manier waarop je naar jezelf kijkt.
Schoonheid is overal. Je moet alleen bereid zijn om het te zien.
Liefs,
Jennifer
