Alleenstaande moeder. Twee woorden en soms lijkt het alsof mensen daarna de rest van je verhaal zelf invullen. Alsof ze al weten hoe je leven eruitziet. Wat je aankunt. Hoe ver je zult komen. Alsof alleenstaand moederschap automatisch betekent dat je minder mogelijkheden hebt, minder ambitieus bent of vooral bezig bent met overleven. Ik heb daar nooit in willen geloven.
Begrijp me niet verkeerd: de weg was absoluut niet makkelijk. Alleen een kind opvoeden, werken, verantwoordelijk zijn voor alles en ondertussen ook nog proberen jezelf niet kwijt te raken, vraagt veel van je. Er waren momenten waarop ik moe was. Momenten waarop ik niet wist hoe ik alles voor elkaar moest krijgen. En momenten waarop ik het gevoel had dat anderen meer twijfelden aan mijn mogelijkheden dan ikzelf. Maar één ding wilde ik absoluut niet: een slachtoffer worden van mijn omstandigheden. Ik kon niet altijd veranderen wat er op mijn pad kwam, maar ik kon wel bepalen hoe ik ermee omging.
Ik denk in oplossingen en mogelijkheden. Dat heb ik eigenlijk altijd gedaan. Als iets niet linksom kan, kijk ik of het rechtsom kan. Als een deur dichtgaat, blijf ik niet eindeloos voor die deur staan. Dan kijk ik waar nog een ingang zit. Dat betekent niet dat ik nooit bang ben geweest of nooit heb getwijfeld. Doorzettingsvermogen betekent voor mij niet dat je altijd sterk bent. Het betekent dat je doorgaat, ook wanneer het even tegenzit. En misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die het alleenstaande moederschap mij heeft geleerd.
Je hoeft niet te wachten tot iemand anders in jou gelooft. Mensen kunnen je onderschatten. Ze kunnen je in een hokje plaatsen. Ze kunnen denken dat iets te groot voor je is, dat je tevreden moet zijn met wat je hebt of dat jouw omstandigheden bepalen waar jouw grens ligt. Maar hun beeld van jou hoeft nooit jouw beeld van jezelf te worden.
Ik ben blijven werken. Blijven leren. Blijven ondernemen. Blijven dromen. Niet omdat alles makkelijk ging, maar omdat ik altijd heb geloofd dat er meer mogelijk was. Ik heb als alleenstaande moeder mijn eigen huis gekocht. Ik ben mijn eigen bedrijf gestart. Niet omdat iemand mij vertelde dat ik het kon, maar omdat ik zelf besloot dat mijn situatie niet zou bepalen wat voor mij mogelijk was. Daar ben ik trots op. Niet alleen vanwege het huis of het bedrijf, maar vooral vanwege de weg ernaartoe. Omdat achter zulke stappen jaren van werken, keuzes maken, verantwoordelijkheid nemen en doorgaan zitten.
Ik wilde mijn zoon ook niet alleen vertellen dat je in jezelf moet geloven. Ik wilde het hem laten zien. Dat je achtergrond niet je eindbestemming bepaalt. Dat een moeilijke periode niet betekent dat je leven moeilijk moet blijven. Dat je opnieuw kunt beginnen. Dat je ambitie mag hebben. En dat je niet klein hoeft te denken omdat anderen jouw mogelijkheden niet zien.
Ik geloof niet in doen alsof alles positief is. Sommige dingen zijn gewoon zwaar. Sommige periodes vragen ontzettend veel van je. Maar ik geloof wel in jezelf steeds opnieuw de vraag stellen: Wat kan ik wél doen? Misschien kan ik het probleem vandaag niet volledig oplossen. Maar wat is mijn volgende stap? Wie kan mij helpen? Wat kan ik leren? Welke mogelijkheid heb ik nog niet bekeken? Die manier van denken heeft mij verder gebracht dan wachten op iemand die mij toestemming geeft om groter te dromen.
Dus onderschat mij gerust. Zet me in een hokje als je dat nodig hebt. Maar verwacht niet dat ik erin blijf zitten.
Mijn omstandigheden vertellen waar ik vandaan kom. Niet waar ik naartoe ga.
Liefs,
Jennifer
