Ik ben 42. Single. Moeder. Ondernemer. En… ja, ik zit in de perimenopauze. Voor de mensen die zich nu afvragen: “Wat is dat precies?”, stel je voor dat je lichaam je elke maand een beetje laat zien hoe het is om in een constante state van “Wat is er nu weer aan de hand?!” te verkeren. Maar goed, dat is een ander verhaal. Al zeg ik eerlijk: ik ben op zoek naar iemand die ook begrijpt dat ik niet alleen maar een krachtige vrouw ben, maar ook iemand die soms gewoon even de ruimte nodig heeft.
Tussen het opvoeden van mijn zoon, het runnen van mijn business, en het proberen mijn hormonen in bedwang te houden (ja, die kunnen echt wild gaan!), vraag ik me af: Waar blijft die leuke vent nou?
Nee, ik heb geen datingapps op m’n telefoon. Niet omdat ik ouderwets ben, maar omdat ik geen zin heb in gesprekken die beginnen met: “Hé, sexy, wat zoek jij hier?” en eindigen met: “Oh, je hebt een kind? Oké, succes ermee.” Nee bedankt, swipe jij maar lekker verder, schat.
Ook niet wekelijks te vinden op events, borrels of dansvloeren. Niet omdat ik niet van gezelligheid hou, maar omdat ik al blij ben als ik op zondag in m’n badjas met een gezichtsmasker op de bank beland, zonder dat er iemand “Maaaam!” roept vanuit de keuken.
Toch verlang ik wel naar liefde. Echte liefde. Gewoon, iemand die je begrijpt als je hoofd overloopt, die met je wil meegroeien, ook als je zelf af en toe niet eens weet waar je de volgende dag je energie vandaan haalt. Iemand die snapt dat ik in de perimenopauze zit en dat mijn humeur af en toe van “let’s conquer the world” naar “waar is mijn dekentje?” kan schieten.
Dus ja… hoe dan?
Nou, ik ben tot een conclusie gekomen: liefde hoeft niet via een app of in een glitterjurk op een vrijdagavond. Liefde mag gewoon… onderweg zijn. In je eigen flow.
Misschien zit hij straks op dat voetbalbankje naast me, met ook zo’n kind dat z’n sokken nooit kan vinden. Misschien ontmoet ik hem op een ondernemersborrel waar ik eigenlijk geen zin in had, maar tóch maar even ging. Misschien kent mijn buurvrouw zijn nicht, en zegt ze op een dag: “Jen, ik ken echt iemand voor jou.”
Want nee, ik ben niet actief op jacht. Maar ik hou de deur wel op een kier. Ik heb geen tijd voor spelletjes, maar wél voor verbinding. Geen behoefte aan een redder, maar wél aan iemand die me laat lachen als ik er even doorheen zit, en die net als ik bereid is om samen te groeien.
Dus aan alle mannen die denken dat vrouwen zoals ik ‘te veel’ zijn:
Nee hoor, ik ben precies genoeg. Druk? Ja. Moe? Soms. Maar liefdevol, grappig, loyaal en klaar voor iets echts. En misschien, heel misschien, ben jij wel de man die samen met me wil groeien.
En wie weet… komt hij gewoon op een dag langs, zonder pushmelding.
Liefs,
Jennifer
