Een jaar alleen zijn heeft me meer gebracht dan ik vooraf had verwacht. Ik heb die tijd bewust genomen om stil te staan, te groeien en opnieuw te voelen wat ik belangrijk vind. Geen haast, geen afleiding, geen halve keuzes. En het mooie is: ik ben oprecht tevreden met waar ik nu sta in het leven. Ik heb rust, helderheid en een leven dat klopt. Alleen zijn voelt niet als tekort, maar als stevigheid. Het heeft me geleerd dat ik gelukkig kan zijn met mezelf, dat mijn eigen gezelschap waardevol is en dat ik mijn eigen energie kan opladen zonder dat iemand anders daar een rol in speelt.
Maar tevreden zijn betekent niet dat verlangen verdwijnt. Want hoe fijn mijn leven ook is, er zijn dingen die je simpelweg niet met jezelf kunt delen. Ik mis de aandacht van een man, de intimiteit, de vanzelfsprekende nabijheid. De gesprekken die nergens over hoeven te gaan en toch alles zeggen. Samen lachen, samen zwijgen, samen genieten van elkaars aanwezigheid. Het zijn de kleine momenten, zoals samen een kop koffie drinken terwijl niemand haast heeft, of dat ene onverwachte appje dat je dag opfleurt. Natuurlijk kan ik alles alleen, maar eerlijk is eerlijk: samen is soms gewoon leuker. Samen is soms ook zachter, warmer en verrassender dan alleen.
Ik hoor vaak dat sterke vrouwen geen man nodig hebben. En dat klopt, ik héb geen man nodig om mijn leven draaiende te houden. Maar ik heb ook geen chocola nodig om te functioneren, en toch ligt het regelmatig in mijn winkelmandje. Niet omdat het een leegte vult, maar omdat het iets toevoegt, iets extra’s, iets dat je leven net even rijker maakt. Zo zie ik een relatie ook. Ik wil geen partner om mezelf compleet te maken, ik ben al compleet. Ik wil iemand die mijn leven verrijkt, niet ingewikkelder maakt. Iemand die met me kan lachen om het alledaagse, die me uitdaagt om mezelf te blijven ontwikkelen en die naast me kan staan zonder mij te overschaduwen.
Steeds vaker voel ik dat ik niet altijd de sterke hoef te zijn en dat ik niet alles alleen wil dragen. In mijn vrouwelijke energie zijn betekent voor mij dat ik me veilig voel, gezien word en ruimte ervaar om te verzachten. Dat vraagt voor mij niet om afhankelijkheid, maar om balans. Een man die niet mijn leven leidt, maar stevig in zijn eigen schoenen staat. Bij wie ik kan tot rust komen, vertrouwen en mezelf laten landen zonder mezelf te verliezen. Iemand bij wie ik mijn emoties kan delen zonder me kwetsbaar of zwak te voelen. Dat gevoel van wederkerigheid, waarin geven en nemen in harmonie is, voelt voor mij als thuiskomen.
Dus nee, ik zoek geen redder, geen oplossing en zeker geen invulling van leegte. Ik zoek een man die een man is. Iemand die emotioneel beschikbaar is, die weet wat hij wil en die het aandurft om er echt te zijn. Die begrijpt dat onafhankelijk en zacht prima naast elkaar kunnen bestaan. En die snapt dat een vrouw die haar leven op orde heeft, óók gewoon vastgehouden wil worden. Iemand die kan genieten van de kleine dingen, maar ook bereid is om de diepere gesprekken aan te gaan. Iemand die kan lachen om mijn gekke momenten en er tegelijk voor me kan zijn als het even serieus wordt.
Misschien is dit precies wat deze fase van mijn leven typeert: weten wat ik heb, weten wat ik wil en niets forceren. Tot die tijd geniet ik van mijn leven zoals het nu is, van de vrijheid en de ruimte die ik heb, maar sta ik absoluut open voor iemand die het nóg mooier maakt. En laten we eerlijk zijn, het leven smaakt gewoon net iets beter als je iemand hebt om je frietjes mee te delen, om samen te lachen over niets en samen stil te zijn in het moment.
Liefs Jennifer
