Voor wie het woord kent maar het gevoel misschien te goed herkent: een situationship is geen relatie, maar ook geen niet-relatie. Het is dat vage tussengebied waarin je wel appjes stuurt, intimiteit deelt en verwachtingen voelt, maar waarin niemand hardop zegt waar je eigenlijk staat. Te veel om los te laten, te weinig om op te bouwen. Het voelt veilig omdat er geen label is, maar kost stiekem meer energie dan je wilt toegeven.
Ik zit niet op datingapps. Niet omdat ik er te goed voor ben, maar omdat ik er simpelweg geen geduld voor heb. Ik ben 43, ik heb een zoon van 16, een koopwoning, een auto en mijn eigen bedrijf. Ik kan amper bijhouden wanneer zijn voetbaltrainingen zijn, laat staan swipen door profielen van mannen die “niet weten wat ze zoeken maar het misschien bij mij vinden”. Nee hoor, dankjewel. Ik heb al genoeg dingen om bij te houden, datingapps hoeven daar niet bij.
Wat ik inmiddels wel heb gemerkt, is dat sommige mannen een beetje schrikken van een vrouw die haar leven op de rit heeft. Alsof mijn hypotheek direct hun mannelijkheid ondermijnt. Soms zie ik het gewoon gebeuren: ik zeg dat ik ondernemer ben en poef, hij verandert in een soort menselijke screensaver. Heel jammer, want ik ben best gezellig en ik bijt niet.
Maar eerlijk is eerlijk, dit is precies waarom ik tegenwoordig niet zomaar meer verliefd word. Je leert jezelf kennen wanneer je single bent. Je ziet je sterke punten, je grenzen en vooral je waarde. Ik weet inmiddels goed wat ik wil: iemand die stevig in zijn schoenen staat, zelfverzekerd is en niet schrikt van een vrouw die haar leven op orde heeft. Iemand die dat juist waardeert.
Ik ben op een punt in mijn leven waarop ik geen energie meer steek in mensen die “kijken waar het naartoe gaat”. Schat, als we 18 waren, prima. Maar op deze leeftijd kijken we niet meer, we weten het of we weten het niet. En als jij het niet weet, dan weet ík in ieder geval genoeg.
Dus nee, ik heb geen tijd voor situationships. Ik heb tijd voor kwaliteit. Voor oprechte verbinding. Voor een man die niet achteruit loopt als ik vertel dat ik mijn leven op orde heb, maar juist denkt: “Hee, dat matcht goed met mijn leven dat óók op orde is.”
Tot die tijd geniet ik van mijn rust, mijn vrijheid en het leven dat ik zelf heb opgebouwd. En als liefde langskomt, dan graag in volwassen uitvoering. Met duidelijkheid, wederkerigheid en een vleugje humor. Als we samen ouder worden, wil ik iemand die blijft kiezen voor ons en voor de verbinding.
Liefs Jennifer
