Toen ik tien jaar oud was, verhuisde ik van Suriname naar Nederland. Een ingrijpende verandering, niet alleen wat plaats betreft, maar vooral cultureel. Het Nederland van toen, inmiddels 32 jaar geleden was anders dan nu. Het was een uitdaging om me aan te passen. Ik voelde me anders, niet alleen door mijn achtergrond, maar ook door mijn karakter.
Ik ben van nature een introvert persoon. Stil, observerend, terughoudend. Maar Nederland leerde me al snel dat verlegenheid je niet ver brengt, vooral niet op school. Iedereen leek bijdehand, assertief. Als je daar als stille leerling tussen zat, viel je op, niet door je woorden, maar juist door het ontbreken ervan. Populair was ik niet, maar ik observeerde veel. En langzaam leerde ik me staande te houden in een wereld die niet op mij leek.
Wat me hielp, was mijn achtergrond. In Suriname groeide ik op tussen verschillende bevolkingsgroepen. Verschillen vond ik normaal, zelfs verrijkend. Daarom vond ik het niet moeilijk om me open te stellen voor de Nederlandse manier van doen. Mijn houding was vaak: “Oké, jullie doen het zo, prima.” maar andersom ervaarde ik het niet zo.
Toch voelde ik soms die blikken. De kleine, onuitgesproken oordelen. Alsof onze Surinaamse gewoontes “raar” waren. Dan dacht ik: moet ik jullie manier dan ook raar gaan vinden? Want zo kijk ik niet naar mensen. Zo zit ik niet in elkaar.
In de loop der jaren is er veel veranderd. Er is meer bewustzijn, meer ruimte voor verschil. Maar we zijn er nog niet en ja, ik zeg “we”, want ik voel me onderdeel van deze samenleving. Ik wijs niet graag met een vinger, maar ik ben wel kritisch. Vooral omdat ik moeder ben van een zwarte zoon die hier geboren is.
Mijn opvoeding is geworteld in Surinaamse waarden. Respect, nederigheid, en trots. Ik heb mijn zoon geleerd dat niemand beter is dan een ander. Dat je iedereen met respect behandelt. Ouderen spreek je met ‘u’ aan. Geen voornamen, tenzij iemand dat duidelijk aangeeft. Die basis geef ik hem mee en ik probeer daarin een balans te vinden tussen Surinaamse waarden en de Nederlandse realiteit.
Wat ik mooi vind aan Nederland is de diversiteit. We mogen samenleven met zoveel verschillende bevolkingsgroepen. Dat is niet altijd makkelijk, maar het is een kans. We kunnen zoveel van elkaar leren, als we open durven te staan voor elkaar, in plaats van meteen te oordelen. Ik begrijp ook dat je overweldigd kunt raken als je niet stevig in je schoenen staat. Maar ik heb mezelf altijd trouw proberen te blijven. En dat heeft me nooit belemmerd.
Vandaag de dag werk ik op grote kantoren. Daar ben ik vaak in de minderheid. Maar dat maakt me niet onzeker. Integendeel: I want to stand out.
Slotgedachte
We leven in een wereld vol verschillen. Maar verschillen zijn geen bedreiging, ze zijn een kans. Een kans om te groeien, om te verbinden, om wijzer te worden. Mijn verhaal is dat van velen. Een verhaal van aanpassen zonder jezelf te verliezen. Van tussen twee werelden staan, en er je eigen pad in vinden.
En dat pad, dat loopt nog steeds.
Liefs,
Jennifer
