“Rustig aan.” Het is een opmerking die ik al mijn hele leven hoor. Van leraren, collega’s, vrienden en waarschijnlijk ook van mensen die me nog maar net kennen. Blijkbaar wek ik soms de indruk dat ik haast heb.
Misschien klopt dat ook wel een beetje.
Ik ben altijd al iemand geweest die snel denkt. Wanneer ik ergens aan begin, zie ik vaak al voor me hoe het eindresultaat eruit kan zien. Mijn hoofd maakt vanzelf verbindingen, herkent patronen en denkt vooruit. Terwijl anderen nog bezig zijn met de vraag óf iets mogelijk is, ben ik vaak al aan het bedenken hoe we het gaan uitvoeren.
Dat heeft voordelen, maar ook uitdagingen.
Want als je al kunt visualiseren waar iets naartoe gaat, ontstaat automatisch de behoefte om sneller te bewegen. Je wilt door. Je wilt stappen zetten. Je wilt resultaten zien. Alleen werkt de wereld niet altijd in hetzelfde tempo als je gedachten. Processen hebben tijd nodig. Mensen hebben tijd nodig. Organisaties hebben tijd nodig. Hoe duidelijk het einddoel soms ook lijkt, de weg ernaartoe moet nog steeds worden afgelegd.
Met de jaren heb ik geleerd dat niet alles sneller hoeft. Sommige dingen ontwikkelen zich precies zoals ze moeten. Niet omdat je erop duwt, maar omdat ze op het juiste moment samenkomen. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds graag vooruitdenk. Het betekent alleen dat ik beter begrijp wanneer ik moet versnellen en wanneer ik moet wachten.
Juist in mijn werk blijkt die eigenschap ontzettend waardevol.
Ik word vaak ingehuurd voor tijdelijke opdrachten, projecten of periodes waarin er snel geschakeld moet worden. Dat past perfect bij hoe ik werk. Ik hoef meestal niet maandenlang ingewerkt te worden voordat ik waarde toevoeg. Geef me een uitdaging, een doel en wat context, en ik ga aan de slag.
Dat betekent niet dat ik overal direct alle antwoorden op heb. Integendeel. Maar ik vertrouw erop dat ik snel kan leren, verbanden kan leggen en oplossingen kan vinden. Misschien is dat wel een van de belangrijkste redenen waarom ik doe wat ik doe. Elke nieuwe opdracht brengt nieuwe mensen, nieuwe systemen en nieuwe vraagstukken met zich mee. Waar sommige mensen dat spannend vinden, krijg ik daar juist energie van.
Omdat ik regelmatig in nieuwe omgevingen terechtkom, leer ik continu. Ik zie hoe verschillende organisaties werken, welke aanpakken succesvol zijn en waar kansen blijven liggen. Die ervaring neem ik telkens mee naar een volgende opdracht. Daardoor wordt het steeds makkelijker om snel de kern van een probleem te herkennen en gericht actie te ondernemen.
Ik geloof namelijk dat veel mensen zichzelf soms onnodig tegenhouden door te lang te blijven nadenken.
Natuurlijk is voorbereiding belangrijk. Niemand zit te wachten op iemand die zomaar ergens induikt zonder plan. Maar er komt een moment waarop denken plaats moet maken voor doen. Dat moment ligt vaak eerder dan we zelf denken.
Ik zie regelmatig dat kansen blijven liggen omdat mensen wachten op het perfecte moment. Ze willen nog één analyse maken, nog één overleg voeren of nog één keer controleren of alles klopt. Ondertussen tikt de tijd door.
Mijn ervaring is dat je veel leert door in beweging te komen. Door te beginnen ontdek je wat werkt en wat niet werkt. Door actie te ondernemen krijg je informatie die je achter een bureau nooit had gekregen. En door fouten te maken ontwikkel je jezelf sneller dan door eindeloos te blijven twijfelen.
Daar hoort ook een gezonde dosis zelfvertrouwen bij.
Ik ga meestal uit van wat er wél mogelijk is. Als iemand mij vraagt of ik iets kan, is mijn eerste gedachte vaak: natuurlijk. Niet omdat ik denk dat ik alles al weet, maar omdat ik erop vertrouw dat ik het kan leren. Dat vertrouwen heeft me al vaker verder gebracht dan kennis alleen.
Soms lukt iets niet direct. Soms kom ik obstakels tegen die ik niet had voorzien. Dat hoort erbij. Maar zelfs dan levert het waardevolle inzichten op. Ik heb nog nooit spijt gehad van iets wat ik geprobeerd heb. Wel van momenten waarop ik kansen voorbij liet gaan omdat ik dacht dat ik eerst nog meer zekerheid nodig had.
Misschien is dat uiteindelijk de kern van hoe ik in het leven en in mijn werk sta. Ik geloof in vooruitdenken, maar ook in actie. Ik geloof in leren door te doen. En ik geloof dat zelfvertrouwen vaak begint met simpelweg de eerste stap zetten.
Dus ja, ik ben soms ongeduldig.
Maar misschien komt dat niet doordat ik haast heb. Misschien komt het doordat ik vaak al zie wat er mogelijk is voordat het voor anderen zichtbaar wordt. En als je dat eenmaal ziet, is stilstaan soms het lastigste onderdeel van de reis.
Gelukkig heb ik een manier gevonden om die eigenschap productief in te zetten. Voor mezelf, maar vooral ook voor de organisaties en ondernemers die mij inschakelen. Want als er iets is waar ik energie van krijg, dan is het beweging creëren, kansen benutten en resultaten behalen.
Niet morgen. Liefst vandaag.
Liefs Jennifer
