We moeten even praten. En nee, dit is geen uitnodiging voor een glaasje wijn, want spoiler alert, ik drink geen alcohol meer. Niet omdat ik ineens een supergezonde levensstijl heb gekozen, maar omdat mijn lichaam al genoeg chaos produceert. Ik ben namelijk in de perimenopauze beland. En dat is niet zomaar een fase. Dat is een hormonale achtbaan zonder gordel.
Het begon subtiel. Beetje moe, beetje chagrijnig. Van hevige bloedingen tot moodswings waar je u tegen zegt. En dan moet je gewoon dóór. Werken, boodschappen doen, sociaal zijn, je leven op de rit houden. Terwijl je lijf zich gedraagt alsof het op instorten staat.
Wat ik heb gemerkt? Wij vrouwen praten hier veel te weinig over. Alsof je je moet schamen dat je lijf verandert. Maar weet je: mijn eierstokken gaan met pensioen, en ik had het graag even in een nieuwsbrief vernomen. In plaats daarvan zit ik met stemmingswisselingen, een geheugen als een vergiet en het gevoel dat ik mezelf soms niet meer herken.
Gelukkig praat ik er wél over. Open en eerlijk. En weet je wat er dan gebeurt? Andere vrouwen klappen ook open. Wat een opluchting. Ik bent niet gek. Ik bent niet alleen. En ik ben zéker geen zuurpruim. Mijn lichaam doet gewoon z’n eigen hormonale ding. En dat mag besproken worden.
Wat me opvalt? De huisarts is er vaak snel bij met antidepressiva. “U bent wat somber, probeer dit eens.” Maar hallo: ik ben niet depressief. Ik ben hormonaal ontregeld. En dat is iets heel anders. Dus lieve vrouw: sta op je strepen. Laat je bloed onderzoeken. Check je hormonen. En als het nodig is: overweeg hormoontherapie. Want nee, je hoeft dit niet uit te zitten. Je mag hulp vragen. Je mag eisen dat er echt naar je geluisterd wordt.
En dan dat andere ding: ik drink dus niet meer. En dat is, verrassend genoeg, nog ingewikkelder dan de hormonale storm waar ik in beland ben. “Hoezo niet?” “Doe niet zo ongezellig!”, hoor je dan. Maar waarom is níét drinken ineens verdacht? Waarom is ‘gewoon helder zijn’ ineens raar?
Mijn zoon zei laatst: “Goed ma, dat je niet meer drinkt. Waarom zou je iets drinken waar je je alleen maar slechter door voelt?” En hij heeft gelijk. Want laten we eerlijk zijn: je neemt nooit één glaasje. Het zijn er altijd meer. En dan ben je óf dronken óf de volgende dag strontziek. Mijn lijf heeft het al zwaar genoeg, daar hoeft geen alcohol overheen.
Dus nee, ik drink niet. Omdat ik het niet nodig heb. Omdat ik me beter voel zonder. En omdat ik, eerlijk is eerlijk, zonder alcohol al leuk genoeg ben.
Nog iets: waarom hoor je nooit een man over zijn penopauze? Ja hoor, ook mannen krijgen hiermee te maken, met dalend testosteron, en daardoor klachten zoals minder energie, stemmingswisselingen, verlaagd libido, erectieproblemen en het nodige gemopper. Maar je hoort ze er niet over. Geen huisartsbezoek, geen hormonen, geen eerlijk gesprek. Terwijl dat juist hard nodig is.
PS aan de mannen:
Voelen jullie je moe, futloos of uit balans? Dat is oké. Maar laat het daar niet bij. Laat je onderzoeken, praat erover. Ook bij jullie spelen hormonale veranderingen een rol. En als we allemaal beter voor onszelf zorgen, eerlijker zijn, gezondere keuzes maken, opener praten, dan hoeven we dit niet alleen te doen.
Liefs,
Jennifer
